Polacy wobec OUN ISIS

Niewielu z Was jest świadomych wydarzeń, które miały miejsce a ich okrucieństwu nie dorównują żadne z dotychczasowych makabrycznych poczynań Państwa Islamskiego.

Kręcąc film na podstawie tych prawdziwych i udokumentowanych wydarzeń, przypuszczam, że sam Quentin Tarantino musiałby zrezygnować z większości scen, bo nie wiem, czy byłby w stanie to znieść, nie mówiąc już o widzach.

Wspomnę, że jest to drugi artykuł poprzedzający opis bardzo poważnego i niedostrzeganego niestety od tysiącleci problemu. Wspominałem, pisząc o Brexicie, że kolejnym artykułem będzie ten właściwy, ale niestety wydarzyło się coś, co wymaga przesunięcia tematu na później.

Z okazji zbliżającego się ważnego dnia 11 lipca, który jeszcze ma problemy z zaakceptowaniem jako dnia upamiętnienia ofiar jednej z najpotworniejszych zbrodni, mimo, że wielu Polaków od dawno go za takiego uznaje, postanowiłem napisać ten obszerny artykuł, jako ważniejszy i pilniejszy.

Jak wielu Polaków z mediów wie, że w czasach wojennych dokonywano wielu zbrodni i egzekucji na obywatelach różnych narodowości a ostatnio najbardziej gorącym i niewygodnym tematem, jest kwestia RZEZI, czyli ludobójstwa, albo inaczej eksterminacji olbrzymiej liczby ludzi w południowo-wschodniej części Polski, żeby nie było wątpliwości do określenia „ludobójstwa”, Polaków.

Postanowiłem napisać, ponieważ narasta wiele mitów i fałszywych ocen a także niedomówień, które powodują, że większość z nas nie ma zielonego pojęcia, co naprawdę wydarzyło się na Wołyniu (ujmując jednocześnie tereny po Rzeszów i Lublin), bagatelizując wszystkie wydarzenia i wypowiedzi z tym związane.
Spokojnie, początek artykułu jeszcze nie będzie drastyczny… a5fa5b369fed

Żeby nie być niesprawiedliwym, najpierw powinniśmy zacząć od określenia możliwej przyczyny powstania ruchu nacjonalistycznego Ukrainy.

Sytuacja zaczęła się właściwie od połączenia wielkich państw Polskiego i Litewskiego. Takie państwo zarządzane uczciwie i sprawiedliwie nie powinno przynosić żadnych problemów, jednak, jeśli pamiętacie z historii, w XVII wieku ruszyło powstanie Kozaków przeciw Koronie Polskiej. Już wtedy panowały na Ukrainie antypolskie nastroje. Związane jednak były z faktem wykorzystywania narodu Ukraińskiego, jako tanią siłę roboczą a Ukraińskiej ziemi, jako kolonię. Nadużycia szlachty nie są żadną tajemnicą a fakt ignorowania wielu próśb Ukraińców niewątpliwie zaogniał nastroje.

Największym bohaterem Ukrainy stał się zatem Polak Bohdan Chmielnicki, który został zdradzony i ograbiony przez zawistnego szlachcica, ze wszystkiego, co posiadał. Postanowił zatem wraz z kozakami wzniecić powstanie przeciw Polsce i takim właśnie ludziom obejmującym często wysokie stanowiska państwowe.
Ciekawostką jest fakt, że w decydującym starciu zwycięstwo przypadło Ojcu przyszłego króla Polski, księciu Jeremiemu Wiśniowieckiemu wschodniego pochodzenia.

Nie może uniknąć uwadze, że Ukraińcy czuli się ciemiężeni pod panowaniem polskiej szlachty, która sobie na bardzo wiele pozwalała. Po zaborach ciemiężyć zaczęli Rosjanie, jednak zadra związana z naszą kolonizacją dzikich Kozaków pozostawała na długo.

W czasie ustanawiania granic 1918-1919 mieliśmy do czynienia z walkami i sporym zamieszaniem na ziemiach obecnej Ukrainy. W konsekwencji obojętności, lub wręcz niechęci do Ukrainy państw europejskich, Ukraińcy zwrócili się do Polski o pomoc. W wyniku ustaleń, mieliśmy wesprzeć ich w walce o wolność w zamian za dużą część Wołynia, który w znacznej części zamieszkany był przez Polaków.

Niewiele się mówi o „Inwazji” Polaków na Ukrainę w 1920 roku przez Naczelnika Józefa Piłsudskiego, której celem było utworzenie państwa Ukrainy. Wojska Polskie oraz wojska Ukraińskie Petlury dotarły do Kijowa zdobywając go po walkach. W tym czasie liczebność wojsk Ukrainy znacząco wzrosła i mimo własnych niedoborów sprzętowych, Polacy przekazali Ukraińcom tysiące karabinów i setki tysięcy sztuk amunicji, natomiast wysokość żołdu zrównano z naszymi żołnierzami. Podczas defilady w Kijowie wojsk polskich i ukraińskich, Piłsudski wydał zarządzenie, by na budynkach wieszać tylko flagi ukraińskie, by mieszkańcy nie czuli się okupowani.

Polskie wojska wycofały się, jednak nie udało się w pertraktacjach uzyskać zaakceptowania przez Sowietów niepodległości Ukrainy. Niedługo później ofensywa Armii Czerwonej odebrała Ukraińcom nadzieje na niepodległość.

Sytuacja Polsko-Ukraińska była skomplikowana, zwłaszcza przez zamiary Sowietów oraz różne ustalenia międzynarodowe. Faktem jest jednak, że to jedynie Polska była realnym sojusznikiem Ukrainy i podejmowała działania w sprawie jej niepodległości.

W kwestii poczucia zdrady po negocjacjach polskiej delegacji po wojnie Polsko – bolszewickiej i innych niuansów, zachęcam do szerszego zapoznania się z innym artykułem: http://jpilsudski.org/artykuly-ii-rzeczpospolita-dwudziestolecie-miedzywojnie/polityka-zagraniczna-dyplomacja/item/2132-orzel-z-tryzubem-sojusz-polsko-ukrainski-w-1920-roku

Skoro mamy pokrótce przedstawioną historię stosunków Polsko – Ukraińskich, gdzie Polacy rzadko dawali Ukraińcom pretekst do radości, to przejdźmy do sytuacji najtragiczniejszej w naszych relacjach.

Mimo, że Polacy i Ukraińcy mieszkający na kresach walczyli z najeźdźcami w 1939r. ramię w ramię, to po przegranej stanowisko Ukraińców odwróciło się a członkowie organizacji nacjonalistycznych kolaborując z Niemcami, zaczęli przekonywać Ukraińców, jak mogą odzyskać wolność.

Jeśli zapoznacie się bliżej z biografią Stepana Bandery, to zobaczycie, że od początku działał w ukraińskiej zbrodniczej organizacji faszystowskiej OUN, której działalność w Polsce była zakazana. W znacznej mierze dzięki niemu OUN podejmowała działania terrorystyczne wobec Polaków i Ukraińców szukających porozumienia i to głównie ci ludzie padali ofiarami zamachów.

Bandera w 1933r. został przewodniczącym Egzekutywy Krajowej i to on odpowiadał za dalsze działania tej organizacji.

W 1934 aresztowano go i postawiono przed polskim sądem wraz z wieloma członkami OUN za zorganizowanie zamachu na polskiego ministra. Za całokształt „twórczości” Skazano go na karę śmierci, jednak w wyniku amnestii zamieniono ją na dożywocie. Niestety wojna skróciła jego karę i Bandera powrócił do swojej niepodległościowo-terrorystycznej działalności.

Wprawdzie Bandera nie uczestniczył w organizacji Rzezi Wołyńskiej, ponieważ przebywał wówczas w niemieckim więzieniu za działalność na rzecz niepodległości, ale jego towarzysze bardzo efektywnie radzili sobie z realizacją planu.

Zanim napiszę o „zdradzie”, jakiej dopuścili się obecni politycy, powinniście się zapoznać z rzeczywistością, której wielu ludzi się boi i skrzętnie ukrywa przed opinią publiczną, rzucając tylko ewentualnie małe zdawkowe informacje, by nie wymknęło się zbyt wiele.
Dlatego tak ważne jest, byście doczytali ten artykuł do końca i szukali dalszych informacji.

Musimy jednak usunąć kilka przekłamań, czy niedomówień:

  • Miejsce. Rzeź dotyczyła nie tylko Wołynia, czyli Kresów wschodnich, ale niemal wszystkich terenów, na których mieszkali razem Polacy i Ukraińcy. Granica województwa wołyńskiego znajdowała się aż 300 km od obecnej naszej granicy w głąb Ukrainy. Wołyń jednak w większości zamieszkany był przez Ukraińców. Inaczej sytuacja wyglądała w Małopolsce wschodniej, gdzie różnica była porównywalna a mordy odbywały się głównie tam, gdzie Ukraińcy stanowili blisko połowę, lub więcej ludności. Pamiętajmy, że okrwawiona Małopolska Wschodnia, to tereny obejmujące m.in. Bieszczady, ziemię Przemyską, Jarosławską, Lubaczowską, i wschodnie tereny woj. Lubelskiego, czyli łącznie 10 tys. km2, co daje klika % terytorium naszego kraju.
  • Czas. Wbrew oficjalnym danym rzeź nie skończyła się w 1944 roku, ale trwała jeszcze do ok. 1947r. a nie wykluczone, że dłużej.
  • Mordercy. Zwani przez nas banderowcami, to nie tylko członkowie OUN UPA, ale także wspierający ich zachęceni mieszkańcy wiosek i często sąsiedzi mordowanych.
  • Ofiary. Głównym celem byli oczywiście Polacy, ale mordowani byli także ludzie innych narodowości, w tym wielu Ukraińców w związkach mieszanych z Polakami, oraz tych, co próbowali Polakom pomagać, lub wstawiali się za nimi.
  • Liczba ofiar. Jest trudna do dokładnego ustalenia i szacuje się na około 100-130 tysięcy ofiar, czyli tyle, co wymordowanie w najbardziej bestialski sposób wszystkich mieszkańców: Kalisza, Zielonej Góry, Płocka, Elbląga, Gorzowa Wlkp., Opola, Wałbrzycha, Tarnowa, Tychów, lub Chorzowa.
  • Polacy też mordowali. Owszem, ale: w tzw. odwecie, mężczyzn podejrzewanych o ludobójstwo, w bardziej humanitarny sposób i tylko najwyżej 4 tys.
  • – niemal NIC ! nie usprawiedliwia morderstwa z premedytacją
    – tym bardziej NIC !! nie usprawiedliwia morderstwa osoby niewinnej
    – jeszcze bardziej NIC !!! nie usprawiedliwia morderstwa dziecka
    – jeszcze większe NIC !!!! nie usprawiedliwia tego morderstwa ze szczególnym okrucieństwem
    – i całkowicie NIC !!!!! nie usprawiedliwia dokonania ponad 100 tys. takich morderstw
    A CO USPRAWIEDLIWIA SKŁADANIE HOŁDU TYM MORDERCOM????

Teraz należy się przyjrzeć, dlaczego do tej pory mimo obietnic rządu, do tej pory nie UPAmiętniono ofiar ludobójstwa?

Za poprzedniej kadencji PiS jako opozycja wraz z PSL a nawet SLD nie zdołali wprowadzić podobnej ustawy z określeniem rzezi, jako ludobójstwa oraz ustanowienia Dnia Pamięci Męczeństwa Kresowian.

Podobno teraz nie uda się sejmowi wprowadzić tej ustawy przez wzgląd na większą ilość projektów a na przeszkodzie stanął czas, jednak na przygotowanie debaty sejm miał dość dużo czasu. Warto wyszukać dostępnych tylko w internecie batalii o przyjęcie tej ustawy, gdzie posłowie K’15 walczyli o nią jak lwy. Inaczej było z senatem. Ten, mimo walki, 7 lipca przyjął w tej sprawie uchwałę, by zdążyć przed dniem upamiętnienia kulminacji tej rzezi, czyli 11 lipca. Sejm będzie miał okazję zrehabilitować się na kolejnym posiedzeniu 19-22 lipca.

Dlaczego to takie ważne? Przecież Ukraińcy przepraszali a tutaj nasze relacje się pogorszą itd. Właśnie dlatego, że to nie obecne pokolenie uciskało Ukraińców i to nie obecne pokolenie mordowało Polaków dlatego nie chodzi tu o żadne „przepraszam”, czy „wybaczam”, ale obecne pokolenie Ukraińskich nacjonalistów czci UPA i Banderę tak, jak nikt dziś nie pozwoliłby czcić Hitlera, czy SS.

Po co rozdrapywać stare rany? Te rany nie mogą się zagoić, bo to nie są te, co po Niemcach, czy Rosjanach, opatrzone i zabliźnione. Z tych zakażonych ran nadal sączy się ropa, one nie chcą się zagoić. Te rany wymagają rozdarcia strupów, drastycznego i bolesnego rozcięcia, wyczyszczenia, wyleczenia oraz regularnej, aczkolwiek niełatwej zmiany opatrunków.

Nieraz przed meczem Polska – Ukraina dało się słyszeć z ust Upaińców, że zrobią nam drugi Wołyń, na co po meczu odpowiedzieliśmy, że się przeliczyli, bo okazało się, że na boisko nie wyszły kobiety i dzieci. Obecny także wówczas na stadionie duży portret Bandery na fladze w barwach kozackich przyjętych przez ukraińskich nacjonalistów także mówi o tym jak duży jest to problem. (A co by było, gdyby Niemcy przynieśli taki portret Hitlera, albo Rosjanie Stalina???)

Dopóki Bandyta, przepraszam, Bandera i jego bandy są czczeni i uznawani na Ukrainie za bohaterów, my przygotowujemy się na powtórkę z historii i opracowujemy scenariusze na wypadek ponownego napadu na nas „miłujących nas” Ukraińców, ale tym razem będziemy przygotowani i wiemy na co.

Dopóki politycy nie uświadomią sobie zagrożenia i nie przyjmą, że jeszcze (lub już) teraz padają z ukraińskich ust słowa „jeszcze was będziemy rezat”, to nadal od sprawy wołyńskiej ważniejszy będzie pusty spór o TK i inne mniejsze pierdoły. Brak działań w kierunku Kresowian jest bezczeszczeniem 130 tys. ofiar i pluciem w twarz cudem ocalałym z pogromu i ich rodzinom a także ściąganie wielkiego niebezpieczeństwa ze strony naszych sąsiadów, którzy szybko zapomną o pomocy, jaką im oferujemy.

Co różni OUN UPA i ISIS?

Mówi się, że bojownik ISIS chce odrąbać ci głowę a muzułmanin chce, żeby bojownik ISIS odrąbał ci głowę. Analogicznie banderowca chce zadźgać cię widłami a Ukraiński nacjonalista chce, by banderowca zadźgał cię widłami.
Podobieństwa są także w bezwzględności i mordowaniu wszystkich równo, niezależnie od płci i wieku a ludobójstwo wynika z ideologii.
Dodatkowo jedni jak i drudzy wsławili się działalnością terrorystyczną.

Istnieją jednak pewne różnice:

  1. Bojownicy ISIS mają więcej wrogów.
  2. ISIS jest bardziej znane ze swoich poczynań, ponieważ działają na szerszą skalę.
  3. ISIS jest mniej brutalne.
  4. Problem ISIS jest przynajmniej śladowo nagłaśniany, UPA – bardziej przemilczany, ale obydwa są unikane głównie przez poprawność polityczną.

Jeżeli ktoś nie wierzy, niech zapozna się z materiałami historycznymi i publikacjami, gdzie wskazano ponad 360 sposobów na mordowanie Polaków.
Dodam, że wymienione sposoby były często łączone.

Jeśli ktokolwiek z Was ma jeszcze jakiekolwiek wątpliwości do sprzeciwu wobec gloryfikowania UPA, wątpliwości do nazwania tego ludobójstwem, specjalnego upamiętnienia tej zbrodni 11 lipca oraz jakiekolwiek kontrargumenty, niech koniecznie doczyta artykuł do końca i przyjrzy się wszystkim zdjęciom, może to wystarczy.

Jeżeli ktoś po zapoznaniu się z całym materiałem uznaje jeszcze OUN UPA i Banderę za jakichkolwiek bohaterów, niech uda się na konsultację psychiatryczną, bo może to być groźny symptom.

OSTRZEŻENIE! 
Dalszy materiał może być zbyt mocny dla ludzi wrażliwych o słabych nerwach!
Poniżej będą wybrane zdjęcia.

  1. Wbijanie dużego i grubego gwoździa do czaszki głowy.
  2. Zdzieranie z głowy włosów ze skórą (skalpowanie).
  3. Zadawanie ciosu obuchem siekiery w czaszkę głowy.
  4. Zadawanie ciosu obuchem siekiery w czoło.
  5. Wyrzynanie na czole „orła”.
  6. Wbijanie bagnetu w skroń głowy.
  7. Wyłupywanie jednego oka.
  8. Wybieranie obu oczu.
  9. Obcinanie nosa.
  10. Obcinanie jednego ucha.
  11. Obrzynanie obydwu uszu.
  12. Przebijanie zaostrzonym grubym drutem ucha na wylot drugiego ucha.
  13. Obrzynanie warg.
  14. Obcinanie języka.
  15. Pieczenie żywcem w piecu chlebowym.
  16. Podrzynanie gardła i wyciąganie przez otwór języka na zewnątrz.
  17. Podrzynanie gardła i wkładanie do otworu szmaty.
  18. Wybijanie zębów.
  19. Łamanie szczęki.
  20. Rozrywanie ust od ucha do ucha.
  21. Kneblowanie ust pakułami przy transporcie jeszcze żywych ofiar.
  22. Podcinanie szyi nożem lub sierpem.
  23. Zadawanie ciosu siekierą w szyję.
  24. Pionowe rozrąbywanie siekierą głowy.
  25. Skręcanie głowy do tyłu.
  26. Robienie miazgi z głowy przez wkładanie głowy w ściski zaciskane śrubą.
  27. Obcinanie głowy sierpem.
  28. Obcinanie głowy kosą.
  29. Odrąbywanie głowy siekierą.
  30. Zadawanie ran kłutych w głowie.
  31. Cięcie i ściąganie wąskich pasów skóry z pleców.
  32. Zadawanie innych ran ciętych na plecach.
  33. Zadawanie ciosów bagnetem w plecy.
  34. Łamanie kości żeber klatki piersiowej.
  35. Zadawanie ciosu nożem lub bagnetem w serce lub okolice serca.
  36. Zadawanie ran kłutych nożem lub bagnetem w pierś.
  37. Obcinanie kobietom piersi sierpem.
  38. Obcinanie kobietom piersi i posypywanie ran solą.
  39. Obrzynanie sierpem genitalii ofiarom płci męskiej.
  40. Przecinanie tułowia na wpół piłą ciesielską.
  41. Zadawanie ran kłutych brzucha nożem lub bagnetem.
  42. Przebijanie brzucha ciężarnej kobiecie bagnetem.
  43. Rozcinanie brzucha i wyciąganie jelit na zewnątrz u dorosłych.
  44. Rozcinanie brzucha kobiecie w zaawansowanej ciąży i w miejsce wyjętego płodu, wkładanie np. żywego kota i zaszywanie brzucha.
  45. Rozcinanie brzucha i wlewanie do wnętrza wrzątku – kipiącej wody.
  46. Rozcinanie brzucha i wkładanie do jego wnętrza kamieni oraz wrzucanie do rzeki.
  47. Rozcinanie kobietom ciężarnym brzucha i wrzucanie do niego potłuczonego szkła.
  48. Wyrywanie żył od pachwy, aż do stóp.
  49. Wkładane do pochwy – vaginy rozżarzonego żelaza.
  50. Wkładanie do vaginy szyszek sosny od strony wierzchołka.
  51. Wkładanie do vaginy zaostrzonego kołka i przepychanie go aż do gardła, na wylot.
  52. Rozcinanie kobietom przodu tułowia ogrodniczym scyzorykiem, od vaginy, aż po szyję i pozostawienie wnętrzności na zewnątrz.
  53. Wieszanie ofiar za wnętrzności.
  54. Wkładanie do vaginy szklanej butelki i jej rozbicie.
  55. Wkładanie do anusa szklanej butelki i jej stłuczenie.
  56. Rozcinanie brzucha i wsypywanie do wnętrza karmy dla zgłodniałych świń tzw. osypki, który to pokarm wyrywały razem z jelitami i innymi i wnętrznościami.
  57. Odrąbywanie siekierą jednej ręki.
  58. Odrąbywanie siekierą obydwu rąk.
  59. Przebijanie dłoni nożem.
  60. Obcinanie palców u ręki nożem.
  61. Obcinanie dłoni.
  62. Przypalanie wewnętrznej strony dłoni na gorącym blacie kuchni węglowej.
  63. Odrąbywanie pięty.
  64. Odrąbywanie stopy powyżej kości piętowej.
  65. Łamanie kości rąk w kilku miejscach tępym narzędziem.
  66. Łamanie kości nóg w kilku miejscach tępym narzędziem.
  67. Przecinanie tułowia na wpół piłą ciesielską, obłożonego z dwóch stron deskami.
  68. Przecinanie tułowia na wpół specjalną piłą drewnianą.
  69. Obcinanie piłą obu nóg.
  70. Posypywanie związanych nóg rozżarzonym węglem.
  71. Przebijanie gwoździami rąk do stołu, a stóp do podłogi.
  72. Przybijanie w kościele na krzyżu rąk i nóg gwoździami.
  73. Zadawanie ciosów siekierą w tył głowy, ofiarom ułożonym uprzednio twarzą do podłogi.
  74. Zadawanie ciosów siekierą na całym tułowiu.
  75. Rąbanie siekierą tułowia na części.
  76. Łamanie na żywo kości nóg i rąk w tzw. kieracie.
  77. Przybijanie nożem do stołu języczka małego dziecka, które później wisiało na nim.
  78. Krajanie dziecka nożem na kawałki i rozrzucanie ich wokół.
  79. Rozpruwanie brzuszka dzieciom.
  80. Przybijanie bagnetem małego dziecka do stołu.
  81. Wieszanie dziecka płci męskiej za genitalia na klamce drzwi.
  82. Łamanie stawów nóg dziecka.
  83. Łamanie stawów rąk dziecka.
  84. Zaduszenie dziecka przez narzucenie na nie różnych szmat.
  85. Wrzucanie do głębinowych studni małych dzieci żywcem.
  86. Wrzucanie dziecka w płomienie ognia palącego się budynku.
  87. Rozbijanie główki niemowlęcia przez wzięcie go za nóżki i uderzenie o ścianę lub piec.
  88. Powieszenie za nogi zakonnika pod amboną w kościele.
  89. Wbijanie dziecka na pal.
  90. Powieszenie na drzewie kobiety do góry nogami i znęcanie się nad nią poprzez odcięcie piersi i języka, rozcięcie brzucha i wybieranie oczu oraz odcinanie nożami kawałków ciała.
  91. Przybijanie gwoździami małego dziecka do drzwi.
  92. Wieszanie na drzewie głową do góry.
  93. Wieszanie na drzewie nogami do góry.
  94. Wieszanie na drzewie nogami do góry i osmalanie głowy od dołu ogniem zapalonego pod głową ogniska.
  95. Zrzucanie w dół ze skały.
  96. Topienie w rzece.
  97. Topienie poprzez wrzucenie do głębinowej studni.
  98. Topienie w studni i narzucanie na ofiarę kamieni.
  99. Zadźganie widłami, a potem pieczenie kawałków ciała na ognisku.
  100. Wrzucenie dorosłego w płomienie ogniska na polanie leśnej, wokół którego ukraińskie dziewczęta śpiewały i tańczyły przy dźwiękach harmonii.
  101. Wbijanie zaostrzonego koła do brzucha na wylot i utwierdzanie go w ziemi.
  102. Przywiązanie do drzewa człowieka i strzelanie do niego jak do tarczy strzelniczej.
  103. Prowadzenie nago lub w bieliźnie na mrozie.
  104. Duszenie przez skręcanie namydlonym sznurem zawieszonym na szyici zwanym arkanem.
  105. Wleczenie po ulicy tułowia przy pomocy sznura zaciśniętego na szyi.
  106. Przywiązanie nóg kobiety do dwóch drzew oraz rąk ponad głową i rozcinanie brzucha od krocza do piersi.
  107. Rozrywanie tułowia przy pomocy łańcuchów.
  108. Wleczenie po ziemi przywiązanego do pojazdu konnego.
  109. Wleczenie po ulicy matki z trojgiem dzieci, przywiązanych do wozu o zaprzęgu konnym w ten sposób, że jedną nogę matki przywiązano łańcuchem do wozu, a do drugiej nogi matki jedną nogę najstarszego dziecka, a do drugiej nogi najstarszego dziecka przywiązano nogę młodszej go dziecka, a do drugiej nogi młodszego dziecka przywiązano nogę dziecka najmłodszego.
  110. Przebicie tułowia na wylot lufą karabinu.
  111. Ściskanie ofiary drutem kolczastym.
  112. Ściskanie drutem kolczastym dwóch ofiar razem.
  113. Ściskanie więcej ofiar razem drutem kolczastym.
  114. Periodyczne zaciskanie tułowia drutem kolczastym i co kilka godzin polewanie ofiary zimną wodą w celu odzyskania przytomności i odczuwaj nią bólu i cierpienia.
  115. Zakopywanie ofiary do ziemi na stojąco po szyję i w takim stanie jej pozostawienie.
  116. Zakopywanie żywcem do ziemi po szyję i ścinanie później głowy kosą.
  117. Rozrywanie tułowia na wpół przez konie.
  118. Rozrywanie tułowia na wpół poprzez przywiązanie ofiary do dwóch przygiętych drzew i następnie ich uwolnienie.
  119. Wrzucanie dorosłych w płomienie ognia palącego się budynku.
  120. Podpalenie ofiary oblanej uprzednio naftą.
  121. Okładanie ofiary dookoła słomą – snopem i jej podpalenie, czyniąc w ten sposób tzw. pochodnię Nerona.
  122. Wbijanie noża w plecy i pozostawienie go w ciele ofiary.
  123. Wbijanie niemowlęcia na widły i wrzucanie go w płomienie ognia.
  124. Wyrzynanie żyletkami skóry z twarzy.
  125. Wbijanie dębowych kołków pomiędzy żebra.
  126. Wieszanie na kolczastym drucie.
  127. Zdzieranie z ciała skóry i zalewanie rany atramentem oraz oblewanie jej wrzącą wodą.
  128. Zadawanie dzieciom tyle ciosów nożem, ile ofiara miała lat.
  129. Wycinanie na czole znaku krzyża w obrządku łacińskim.
  130. Wieszanie dzieci na drucie kolczastym.
  131. Stosowanie tzw. chińskiej tortury, tj. bicie po piętach żelaznym prętem.
  132. Wieszanie ofiary na drucie telefonicznym. Oznaczało to w umownym zbrodniczym słownictwie banderowskim – „robić telefon”.
  133. Odrzynanie głowy od tułowia piłą ciesielską.
  134. Rozbieranie ofiary do naga oraz nakazywanie tańczenia na lodzie i strze­lanie po nogach, a rannych spychanie do przerębli pod lód.
  135. Wyrywanie obcęgami paznokci.
  136. Bicie kijami i drewnianymi pałkami po całym ciele.
  137. Przypalanie ofiary płomieniami świecy.
  138. Skrępowanie rąk i nóg drutem kolczastym, a na szyję zakładanie linki z pętlą – jak do wieszania, a koniec linki uwiązany na sztywno do skrępowanych na plecach rąk, tak, że najmniejszy ruch rękami zaciskał pętlę na szyi. Kiedy torturowany tracił przytomność, oprawcy oblewali go zimną wodą.
  139. Układanie ofiar rzędem twarzą do ziemi i dokonywanie zabójstwa strzałem w okolice serca.
  140. Wbijanie kilku i więcej gwoździ do czaszki głowy.
  141. Rozrywanie małych dzieci za nóżki i wrzucanie ich do studni.
  142. Rozcięcie ust kosą i włożenie kartki z ukraińskim napisem: „Będziesz miał Polskę od morza do morza”.
  143. Uderzenie łomem w głowę niemowlęcia.
  144. Odcięcie siekierą nóżki i rączki kilkuletniemu dziecku, a następnie głowy.
  145. Mordowanie sposobem „garrota” znanym inkwizytorom średniowiecza – przy pomocy żelaznej obręczy zaciskanej na szyi katowanego, dopóki nie złamią się kręgi szyjne. Częstokroć żelazną obręcz zastępował sznur zaciągany na szyi i zaciskany za pomocą kołka. Człowiek ginął w straszliwych mękach. Oprawcy OUN-UPA nazywali to – „krępulcy”.
  146. Wyrywanie ofiarom rzepki kolanowej.
  147. Wieszanie przy pomocy tzw. chodzącej szubienicy, którą stanowił nie­kiedy członek OUN-UPA, który oprócz pistoletu, czy pistoletu maszynowego nosił przy sobie rzemienną pętlę, którą znienacka od tyłu zarzucał ofierze na szyję, a potem podciągnąwszy ją do góry przez ramię, odrywał od ziemi i tak długo trzymał, dopóki ta nie wyzionęła ducha rta jego plecach.
  148. Odrąbywanie główek dzieciom.
  149. Przestrzelenie obydwu nóg, wykłucie oczu, po kawałeczku obcinanie rąk, uszu, warg, wyrywanie z piersi serca, rozbicie kolbą karabinu głowy i jej oderżnięcie.
  150. Rozcinanie brzucha, wyłamywanie rąk, dobijanie kołkami.
  151. Przeżynanie ofiary na trzy części.
  152. Wykręcanie rąk i nóg, wyrywanie włosów i wykluwanie oczu.
  153. Ukrzyżowanie księży rzymsko – katolickich na krzyżach misyjnych.
  154. Zakopywanie do ziemi żywcem.
  155. Wiązanie rozżarzonym (rozpalonym do czerwoności) drutem.
  156. Sadzanie ofiary na gorącym tzw. blacie kuchni węglowej.
  157. Wkładanie drzazg pod paznokcie.
  158. Cięcie i ściąganie pasa skóry z dołu z okolicy kręgosłupa ku górze, przez nawijanie skóry na patyk wzdłuż kręgosłupa, poprzez kark i głowę aż do czoła.
  159. Zabijanie dzieci przez uderzanie głową o ścianę.
  160. Zabijanie dzieci przez uderzanie głową o drzewo.
  161. Rąbanie ofiary siekierą na trzy części.
  162. Zabijanie drewnianymi kołkami.
  163. Wycinanie znaków krzyża na ciele wraz z obcinaniem języka i uszu.
  164. Przywiązywanie drutem kolczastym kamienia u szyi i topienie ofiary w nurtach rzeki.
  165. Rąbanie kilkumiesięcznego dziecka siekierą na cztery części.
  166. Wycinanie krzyża na czole i rozdarcie ciała na strzępy.
  167. Krępowanie małżonków razem drutem kolczastym i wrzucanie ich żyw­cem do rzeki.
  168. Zasypywanie ofiary gorącą szlaką z pieca centralnego ogrzewania.
  169. Przybijanie ojca i syna gwoździami do podłogi.
  170. Kładzenie na podłodze i kolejno odrąbywanie im głów.
  171. Odrąbywanie siekierą głowy poprzez zęby.
  172. Rozcinanie brzucha ciężarnym kobietom i wybieranie płodu.
  173. Zamurowywanie dzieci żywcem w piwnicach klasztoru karmelitańskiego w Wiśniowcu.
  174. Zdzieranie żywcem skóry ofiary i polewanie otwartej rany wrzątkiem.
  175. Przywiązywanie do belki nóg kilkakrotnie zgwałconej dziewczyny i zanurzanie ofiary w studni głową w dół.
  176. Roztrzaskanie głowy kolbą karabinu.
  177. Nasadzanie małych dzieci na ogrodzeniowe zaostrzone sztachety.
  178. Wrzucanie do dołu po wykopanym torfie, skrępowanej ofiary z uwiąza­nym kamieniem u szyi, gdzie następowało utonięcie.
  179. Przywiązywanie ofiar drutem kolczastym za szyję do słupków, przy których męczyli się i umierali z wykrwawienia się.
  180. Przywiązywanie ofiar do końskich ogonów i wleczenie ich po drodze kilka, a nawet niekiedy kilkanaście kilometrów, aż do zgonu.
  181. Poćwiartowanie ofiary, a jej szczątki rozrzucanie na drodze.
  182. Rozdeptywanie główki niemowlęcia z wyrywaniem rączki i nóżek i przypinaniem napisu w języku ukraińskim: „Polski Orzeł”.
  183. Mordowanie ofiar przy użyciu różnych narzędzi.
  184. Wiązanie ofiar drutem kolczastym i wrzucanie ich do studni.
  185. Odrąbywanie na pniu głowy toporem i przez uniesienie jej do góry, po­kazywanie innym oprawcom.
  186. Podrzynanie szyi i cięcie nożem piersi ofiary.
  187. Zabijanie nożem dziecka, a następnie rozbijanie główki siekierą.
  188. Rozpłatanie brzemiennej kobiecie brzucha i wycięcie na plecach pasa skóry.
  189. Gwałcenie młodej dziewczyny przez trzy dni i wrzucenie ciała do suchej studni głębinowej w lesie.
  190. Wydłubanie oczu, obcięcie języka, rąk i nóg i podparcie korpusem drzwi domu.
  191. Wiązanie drutem kolczastym i wrzucenie ofiar w płomienie ognia.
  192. Odrzynanie piłą głowy.
  193. Zabijanie drągami.
  194. Zakopywanie żywcem dorosłych i dzieci.
  195. Mordowanie przy użyciu wideł i siekier.
  196. Podrzucanie małych dzieci na widłach.
  197. Zbiorowe gwałcenie kobiet do utraty życia i uprawianie nekrofilii.
  198. Przywiązanie ofiary do drzwi i przez biesiadujących upowców – na przemian wycinanie pasów skóry i przypiekanie głowniami, aż do skonania.
  199. Przywiązanie do zaprzęgu konnego i wleczenie ofiary po ziemi, a następnie spalenie w stodole.
  200. Kłucie widłami, aż do utraty życia.
  201. Zabijanie przez zgniecenie ofiary podwaliną dębową.
  202. Wbijanie w otwarte usta żelaznego pręta i dobijanie kolbą karabinu.
  203. Uderzanie obuchem siekiery w głowę.
  204. Rozrywanie dzieci przywiązanych za rączki do drzewa.
  205. Uśmiercanie dzieci trującą substancją, dawaną przymusowo do wdychania.(Wspólna zbrodnia niemiecka-ukraińsko-szowinistyczna)
  206. Związywanie ofiar drutem kolczastym, bicie, szydzenie i naigrywanie się z nich, przed utopieniem ich w rzece.
  207. Malowanie jajek wielkanocnych krwią polską w Wielki Piątek w 1943 r.
  208. Przywiązywanie do drzew i podpalanie lub pozbawianie różnych części ciała.
  209. Pieczenie ofiar żarem płonących zabudowań.
  210. Pozbawianie życia przez wrzucanie do piwnic butelek z łatwopalnym płynem i płonących żagwi.
  211. Kłucie ofiary aż do zgonu, nożycami do strzyżenia owiec.
  212. Zawiązywanie pętli z drutu na szyi i ciągnięcie za koniem.
  213. Wrzucanie żywych ofiar do studni i w ten sposób topienie ich.
  214. Zakopywanie ofiar w ziemi do połowy tułowia i ściąganie skóry pasami, aż do uśmiercenia.
  215. Wymuszanie picia dziegciu i znęcanie się nad ofiarami, aż do zejścia.
  216. Sadystyczne mordowanie siekierami ofiar mających ręce związane drutem do tyłu.
  217. Duszenie rękami nieletnich dzieci.
  218. Wypalanie swastyki na policzku – symbolu przemocy i barbarzyństwa faszystów niemieckich – następnie związanie ofiary i utopienie w tzw. wyrobisku.
  219. Wycięcie pępka i wyciągnięcie jelit, którymi okręcano drzewo.
  220. Rozprucie brzucha brzemiennej kobiecie, wyjęcie płodu i wbicie go na kołek.
  221. Wydłubanie oczu i robienie z języka tzw. „krawata”.
  222. Przybicie kobiety gwoździami do drzwi, obcięcie jej piersi i wyprucie’ z łona wnętrzności.
  223. Przybicie dziecka do stołu za język.
  224. Uduszenie dziecka paskiem.
  225. Zabijanie uderzeniami kolby karabinu w głowę.
  226. Przybijanie ofiary kołkiem do ziemi przez brzuch.
  227. Obnoszenie po wsi – na widok publiczny – ciała małych dzieci nabitych na widły.
  228. Obcięcie piersi matce i siedemnastoletniej córce, następnie, krwią z ich ciał, dokonanie napisu na ścianie mieszkania w języku ukraińskim: „Śmierć Lachom!”.
  229. Przywiązanie nagich ofiar do sań za ręce drutem kolczastym i wleczenie ich przez wieś, w końcu zarąbanie siekierami i wrzucenie do studni.
  230. Przywiązanie do konia z rękami związanymi drutem kolczastym i wleczenie ofiary, bijąc i kłując bagnetem, aż do skonania.
  231. Zamęczanie ofiar biciem drągami i kamieniami.
  232. Rąbanie powolne – najpierw rąk, później nóg aby według życzenia ukraińskich szowinistów: „Polska morda dłużej się męczyła”.
  233. Przybijanie ofiary gwoździami do ściany stodoły i co około pół godziny podawanie jej octu do ust.
  234. Maltretowanie i gwałcenie grupy dziewcząt i kobiet, aż do zejścia i wrzucenie zwłok do szkolnej ubikacji.
  235. Znęcanie się i żywcem wrzucanie dorosłych do studni głębinowych.
  236. Bicie do utraty przytomności i na przemian polewanie zimną wodą ofiary, znęcanie się i wyrzucenie na śnieg i mróz.
  237. Zabijanie widłami, a następnie porżnięcie ciała na kawałki.
  238. Wieszanie dzieci na hakach kuchennych.
  239. Podeptanie rannego i dobicie uderzeniem w tył głowy.
  240. Zabijanie leżących twarzami do ziemi strzałami w tył głowy i dobijanie rannych ciosami bagnetów
  241. Mordowanie uderzeniem w tył głowy siekierą lub wielkimi maczugami drewnianymi.
  242. Zabijanie uderzeniem w tył głowy specjalnym młotkiem – narzędziem do zabijania zwierząt domowych w kształcie trójkąta u podstawy.
  243. Spalenie żywcem ofiary w stogu siana, po czym zabawianie się: muzykowanie, śpiewanie i tańczenie.
  244. Wbicie w czoło gwoździa i pozostawienie kartki w języku ukraińskim treści ; „On mnie chlebem karmił, a ja jego za to zabiłem”.
  245. Odrąbanie jednej ręki mężowi i odcięcie piersi żonie oraz związanie dru­tem kolczastym obojga małżonków i powieszenie ich w studni głębinowej głowami w dół.
  246. Przybicie ofiary za język do stodoły oraz wbicie kołka w klatkę piersiową.
  247. Wydłubanie oczu i wycięcie języka oraz przywiązanie drutem kolczastym do drzewa głową w dół.
  248. Związanie starca i przeprowadzenie „dla zabawy” operacji wyrostka robaczkowego rozcinając ofierze brzuch scyzorykiem. Z kolei do wnętrza napchanie mchu i zaszycie brzucha sznurkiem oraz wyrwanie języka, zbicie drągami i zakopanie płytko w ziemi i na tym miejscu rozpalenie ogniska.
  249. Zakneblowanie ust kołkami i podziurawienie głowy oraz zaciśnięcie szyi sznurkami.
  250. Zakopywanie żywcem kilkumiesięcznych dzieci.
  251. Przywiązywanie do wozu konnego młodzieńca i nakazanie w czasie ja­zdy biec do utraty sił.
  252. Zatłuczenie ofiary tzw. kijankami nad stawem.
  253. Palenie żywcem ofiar zapędzonych do stodół.
  254. Pieczenie ofiary w gorącej szlace.
  255. Zadręczanie ofiary do utraty życia.
  256. Wyjmowanie płodu ciężarnej kobiecie i wraz z wnętrznościami rozwieszanie go na krzakach.
  257. Przybijanie ofiary gwoździami do desek.
  258. Nadziewanie małego dziecka na bagnet i unoszenie ofiary do góry kręcąc nią wokół.
  259. Rozpruwanie młodym dziewczętom brzuchów.
  260. Wrzucenie ofiary do mrowiska, po uprzednim wydłubaniu oczu, obcięciu rąk i nóg.
  261. Zakłuwanie widłami.
  262. Rozpalanie ogniska na brzuchu ofiary, po uprzednim powaleniu na zie­mię, związaniu, wycięciu języka, wyłupaniu oczu, wyłamaniu rąk i nóg okręceniu głowy płaszczem.
  263. Powieszenie kobiety za nogi na drzewie, obcięcie piersi, wybranie oczu i wyciągnięcie wnętrzności z brzucha.
  264. Wleczenie za nogi przywiązane do konia, po czym powieszenie na drzewie.
  265. Obcięcie matce piersi i dziecku nóżki, a krwią napisanie na ścianie w języku ukraińskim: „Śmierć Lachom!”.
  266. Zamordowanie, po czym pokrajanie ciała na kawałki, wbicie w nie widelców i ułożenie na półmisku.
  267. Związanie drutem leśników i gajowych i wrzucenie ich w płomienie ognia dużego ogniska, po uprzednim oddawaniu na nich moczu, lżeniu i poniżaniu słownym, przy czym jedna z młodych Ukrainek załatwiła na nich swoją potrzebą fizjologiczną.
  268. Zagrzebywanie swoich ofiar na cmentarzu padłych zwierząt.
  269. Przywiązanie do drzewa, obcięcie języka, wydłubanie oczu i przecięcie piłą.
  270. Nabijanie na długi bagnet dwójki małych dzieci i śmianie się że to „Polski samolot”.
  271. Nasadzenie dwuletniego dziecka na widły i wystawienie go w oknie.
  272. Wbijanie dziecku motyki w brzuch.
  273. Związywanie ofiar drutem kolczastym i mordowanie ich nożami.
  274. Rozerwanie ust ofierze, która krzyknęła: Niech żyje Polska!
  275. Związanie drutem kolczastym i katowanie przez dwa dni.
  276. Nasadzenie dziewięciomiesięcznego dziecka żywcem na kołek oraz nabijanie na pozostałe kołki sześciu odrąbanych główek dziecięcych.
  277. Nabijanie dzieci na zaostrzone kołki i wrzucanie ich do studni.
  278. Odrąbywanie główek dzieciom na pniu do rąbania drewna.
  279. Przybicie ofiary do framugi okna.
  280. Przywiązanie do żelaznego łóżka babci i dwójki wnucząt, oblanie benzyną i spalenie.
  281. Pieczenie żywcem ofiary po uprzednim rozebraniu do naga, przywiązanie do drzewa i rozpalenie ogniska pod nią.
  282. Przebijanie widłami brzucha.
  283. Nabijanie dzieci na widły i podnoszenie do góry z ukraińskim zawołaniem do pozostałych oprawców: „Patrz! To polski Orzeł”.
  284. Przeżynanie piłą i dla ułatwienia tej czynności siadanie przez współoprawców na głowie i nogach ofiary.
  285. Rozprucie brzucha ciężarnej kobiecie i wyrzucenie nienarodzonego dziecka na gnojowisko z zawołaniem w języku ukraińskim: „Patrzcie jak lata polski orzeł”.
  286. Katowanie – męczenie ofiary na raty.
  287. Odrąbanie dwóch palców i rozcięcie głowy.
  288. Wrzucanie rannych do dołu z wapnem.
  289. Zmasakrowanie twarzy siekierą i odrąbanie rąk i nóg.
  290. Przywiązanie dziewczyny do drzewa i gwałcenie, po czym włożenie do vaginy rozżarzonego żelaza.
  291. Przybijanie matki z dziećmi do ściany z ukraińskim napisem: „Polskie orły”.
  292. Wrzucanie do dołu ofiar żywcem i przysypywanie ich piaskiem.
  293. Torturowanie ofiary na oczach żony i dzieci, aż do zgonu.
  294. Wsadzanie ofiary do beczki i bicie jej kijami, aż do skonania.
  295. Odrąbywanie po kawałku – w odcinkach około dziesięciocentymetrowych – stóp, dłoni, następnie kończyn nóg, aż do bioder, a rąk do ramion oraz posypywanie solą, a także wybieranie oczu, obcinanie nosów, uszu, zrywanie paznokci i rozcinanie brzuchów.
  296. Wypalanie oczu rozpalonym drutem.
  297. Rozrąbywanie głowy plastrami – po kawałku.
  298. Przecinanie siekierami i toporami dzieci na połówki – od głowy do dołu tułowia.
  299. Wbijanie kobietom zaostrzonego drzewca w krocze.
  300. Palenie żywcem sprowadzanych do budynku kobiet i dzieci i wrzucanie do wnętrza eksplodujących granatów.
  301. Przeżynanie tułowia piłą na cztery części i wykluwanie oczu oraz odcinanie języka i głowy, po czym zatknięcie głowy bez oczu i języka na żerdzi koło spalonego budynku.
  302. Najeżdżanie końmi na leżących na ziemi.
  303. Wrzucanie żywcem do studni głębinowej ofiar głowami w dół, po uprzednim wykłuciu nożem oczu.
  304. Przybijanie gwoździami ofiary do desek łóżka.
  305. Ściąganie skóry dłoni, tj. tzw. „zdejmowanie rękawiczek”, polegające na nacinaniu skóry nadgarstka ręki i zawijanie jej w dół, a niekiedy w górę.
  306. Wycięcie na skórze pleców cyfry „105”, tj. liczby lat ofiary i jej osolenie.
  307. Rozdeptanie główki dziecka oraz rozdarcie nóżek i rączek, pozostawia­jąc duży napis w języku ukraińskim: „Polski orzeł”.
  308. Wpędzanie mężczyzn do murowanej piwnicy i zabijanie ich eksplodu­jącymi granatami.
  309. Odrąbywanie toporem głów ofiarom na pniu do rąbania drewna, po uprzednim związaniu w tyle rąk i w dole nóg drutem kolczastym. Na pniu była kartka przymocowana drutem z napisem w języku ukraiń­skim: „Taka będzie śmierć wszystkim Polakom”.
  310. Męczenie chłopczyka uwiązanego za szyję do tzw. koromysła (jarzemka do noszenia dwóch wiader wody na ramionach) i podnoszenie jedne­go ramienia tego koromysła do góry, razem z dzieckiem. Gdy dziecko zaczęło się dusić i wymachiwać w powietrzu rękami i nogami, stawia­no je wówczas na ziemi. Był to pokaz dla grupy Ukraińców.
  311. Wypalanie gorącym drutem znaku swastyki na policzku.
  312. Związywanie drutem kolczastym rąk i nóg oraz wrzucenie ofiar w pło­mienie dużego ogniska.
  313. Zbiorowe gwałcenie dorosłej kobiety, po czym włożenie jej w krocze rozpalonego żelaza.
  314. Przecinanie czoła w poprzek.
  315. Przybijanie dzieci żywcem na krzyż gwoździami do ściany.
  316. Rozbijanie głów dziecięcych o narzędzia rolnicze.
  317. Uderzanie w tył głowy orczykiem od wozu.
  318. Zakopywanie rannych, jeszcze żyjących ofiar.
  319. Rozdarcie ofiary poprzez przywiązanie jednej nogi do drzewa, a drugiej do orczyka powozu konnego i jazdą.
  320. Wciskanie głowy rannego w gnojówkę, aż do uduszenia się.
  321. Przybijanie wyciągniętego języka gwoździem do brody, po uprzednim wybraniu gałek ocznych.
  322. Wbijanie całej siekiery w plecy.
  323. Okrutne opuszczanie krwi ofiarom i napełnienie balii ludzką krwią w klasztornej piwnicy o.o. Dominikanów w Podkamieniu.
  324. Wycięcie na czole znaku krzyża i obcinanie uszu i nosa.
  325. Zakłuwanie bagnetem i rozpalonymi prętami żelaznymi.
  326. Wyrwanie warkocza włosów i przekłuwanie bagnetem.
  327. Wbijanie dorosłych mężczyzn i kobiet na zaostrzone pale zakopane! w ziemi pionowo.
  328. Wbijanie w skroń gwoździa.
  329. Przywiązanie księdza wyznania rzymsko-katolickiego do drzewa i do połowy przerżnięcie piłą oraz nałożenie na głowę korony plecionej z drutu kolczastego. Ofiara służyła dziewczynom jako tarcza strzelnicza.
  330. Ukrzyżowanie na płotach – ogrodzeniach poprzez przybijanie rąk i nóg gwoździami.
  331. Zbiorowe gwałcenie kobiet, a następnie poddanie torturom takim jak: wycięcie języka, obcięcie piersi, zdzieranie pasów skóry.
  332. Związanie drutem kolczastym za nogi i przytroczenie do konia i ciągnięcie galopem po głazach kamiennych.
  333. Wieszanie na drzewie za obydwie ręce i podpalenie dolnych kończyn płomieniami ognia z rozpalonego pod drzewem ogniska.
  334. Przypalanie płomieniami świecy palców i dłoni, aż do utraty przytom­ności, po czym związanie i zastrzelenie.
  335. Bicie łańcuchem i maczugą z kolcami po całym ciele ofiary ułożonej na ławce, z przerwami na polewanie jej zimną wodą dla przywrócenia przytomności, po czym powieszenie na słupie.
  336. Krępowanie drutem kolczastym nóg i rąk oraz przez kilka dni pod­dawanie ofiar wymyślnym torturom, a jeszcze żyjących dobijanie sie­kierami.
  337. Gwałcenie siedemnastoletniej dziewczyny na oczach jej rodziców, po czym zamordowanie wszystkich.
  338. Wieszanie na „żurawiu” studni głębinowej.
  339. Kładzenie ofiary na gorącym blacie kuchni węglowej i nakładanie na nią brony, po której chodzono.
  340. Zadawanie ciosów nożem pod każde żebro, a gdy ofiara konała polewa­no zimną wodą z wiadra dla powrotu przytomności i ponowne zadawa­nie ciosów.
  341. Wrzucanie do klozetowego szamba żywych ofiar oraz bicie żelaznym narzędziem po głowie i wciskanie ich w głąb tego szamba.
  342. Podwieszanie pod pachy na drzewie w lesie i palenie pod ofiarą gałęzi chrustu.
  343. Wiązanie rąk drutem i zadawanie na całym ciele ran kłutych.
  344. Oskalpowanie – ściągnięcie skóry z głowy i twarzy – wraz z wybraniem oczu, obcięciem uszu, przecięciem krtani i wyciągnięciem przez nią ję­zyka.
  345. Obcięcie genitaliów, wydłubanie oczu i skłucie całego ciała cienkimi igłami.
  346. Porąbanie ośmiomiesięcznego dziecka na cztery części.
  347. Rozbieranie do naga, związywanie ofiary drutem kolczastym i wpycha­nie do przerębli pod lód rzeki.
  348. Przybicie bagnetem do stołu kilkumiesięcznego dziecka i włożenie mu do ust kawałka niedojedzonego kiszonego ogórka.
  349. Duszenie sznurem zakładanym na szyję i zabijanie ciosem noża w serce.
  350. Wyrywanie księżom wyznania rzymsko – katolickiego pulsujących serc z piersi, a niekiedy prezentowanie ich widzom i odliczanie na zegarku czasu trwanie agonii.
  351. Duszenie drutem kolczastym.
  352. Wypruwanie dzieciom wnętrzności i rozwieszanie jelit na ścianie w ja­kiś nieregularny sposób wraz z kartką wiszącą na gwoździu z napisem w ukraińskim języku: „Polska od morza do morza!”.
  353. Przybijanie dzieci do ściany z rozkrzyżowanymi rękami.
  354. Wyłamywanie dzieciom stawów rąk i nóg i przybicie martwego dziecka do stołu – na oczach dorosłych osób.
  355. Pozbawienie życia dwudziestoma dwoma i więcej ciosami noża.
  356. Przymocowanie tułowia do oparcia i rzucanie w nie nożami.
  357. Wiązanie – skuwanie rąk drutem kolczastym.
  358. Zadawanie śmiertelnych uderzeń łopatą.
  359. Przybijanie rąk do progu mieszkania.
  360. Przebijanie kołami dzieci na wylot.
  361. Wleczenie ciała po ziemi za nogi związane sznurem.
  362. Przybijanie małych dzieci dookoła grubego, przydrożnego drzewa, tworząc w ten sposób tzw. „wianuszki”.

To są tylko wybrane obrazy a jest ich wiele więcej.

 

Reklamy

3 uwagi do wpisu “Polacy wobec OUN ISIS

  1. Piotrze. Informacja o 100 – 130 tysiącach ludności jest obecnie wersją oficjalną. Szacuje się, że wymordowano nawet 200 tysięcy ludności, czyli wielkość Rzeszowa, Torunia, Radomia, lub Kielc.
    Warto zauważyć, że na terytorium Wołynia była czysta eksterminacja a na terenach Polskich były walki.

    Polubienie

  2. Z caloscia sie zgadzam, ale zeby ochronic autora przed atakami o klamstwo, chce powiedziec, ze zdjecie dzieci przywiazanych do drzewa, nie dotyczy „Wolynia” tylko jakiejs wczesniejszej sprawy z 1923 roku i cyganki, ktora swoje dzieci w ten sposob zabila. Co nie swiadczy o tym, ze banderowscy bandyci nie mordowali w ten sposob

    Ale przeciwnicy mowiena prawdy o tamtych czasach, widzac to wlasnie zdjecie, podwazaja reszte informacji, twierdzac, ze to my klamemy, bo to nie jest zdjecie ofiar UPA.

    Dzisiaj trafilam na artykuly, Dobrze sie czyta, ciekawe informacje. Dziekuje.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s